Serinin ilk yazısında inatlaşmanın nereden geldiğini açıklamaya çalışmıştık. Artık bu bilgilerle neler yapmamız gerektiğini konuşacağız.
Ebeveynlikte manevrabilite önemlidir deriz.
Bir kriz çıkmadan onu öngörmek birçok kez çocuğu inatlaşma girdabına girmeden yumuşatmayı sağlar.
- Kıyafete karşı hassasiyeti olduğu bir dönemde çocuğa seçenekli önerilerle gidip bizim seçimlerimiz arasından seçmesine izin vermek,
- Yemek seçiciliği başladığında porsiyonları yeniden gözden geçirip küçültmek – tamamen reddetmesindense pazarlık yapabilir noktaya çekebilmek,
- Hiçbir şey paylaşmak istemiyorsa arkadaş buluşmasından önce ‘paylaşılabilir ve paylaşılamaz oyuncaklar’ kategorisi yapmak, krizleri başlamadan yumuşatabilir.
Çıkan krizi yönetebilmek için bazen ikna etmek, bazen yönlendirmek, bazen de devam etmek gerekir.
- Parktan çıkmak istemeyen çocuğun kaç kez daha kaydıraktan kayabileceğine birlikte karar vermek,
- Çocuk o an yoğun duyguları nedeniyle iş birliği yapamıyorsa dikkatini başka bir seçeneğe veya eyleme yöneltmek gerekir. Elindeki arabayı bırakmamak için ağlıyorsa arabayı park ederek oradan ayrılmak iyi bir fikir olabilir.
- Çocuk arabada kemer takmak istemese de takmasını sağlamak, takmadan hareket etmemek ya da 4 kez kaydıktan sonra gideceğinize karar vermişken 7. kez kaydıraktan kaymak için ağlayan çocuğunuzu, kucağınıza alarak eve dönmek krizi yükseltiyor gibi görünse de sürecini kısaltacaktır.
Çocukların süper güçleri vardır demiştik. Biz yetişkinlerin ne zaman pes edeceğini bilirler! Çocukların ebeveynlerinin duygularını ve bu duygulara bağlı mikro mimikleri bir dedektif uzmanlığında takip edebilirler. Çocuk ısrar ettiği konuya annenin daha ne kadar dayanabileceğini, babanın kıyamadıklarını, annenin nerede sesinin yükseleceğini, babanın ne zaman onu kucağına alacağını, öğretmenin bakışının anlamını.. ve diğer tüm davranışlarımızı adım adım takip eder.
Ağlamak, bağırmak, bazen vurmak, tekrar tekrar söylemek, yorulmaksızın tekrarlamak çocukların süper güçlerindendir. Biz yetişkinlerin sabrı, enerjisi ve tahammülü ise onlar kadar güçlü olmayabilir. O nedenle çocukla birlikte duygusal girdaba girmeden yetişkin pozisyonunu korumak önemlidir.
- Çocuğun sağlıklı bir benlik algısı geliştirmesi, özgüveni, kendi kendine yetebilir bir birey olması, yaratıcı olması, kararlı olması için bu inatlaşmaların bazılarını kazanması gerekir.
- Çocuğun kişilerarası sınırları öğrenmesi, ebeveyninin kendini koruyup kollayan bir figür halinde içselleştirmesi, güvenli ve güvensiz durumları ayırt edebilmesi, uygun düzeyde hayal kırıklıkları yaşayarak psikolojik esneklik ve sağlamlık geliştirebilmesi için bu inatlaşmaların bazılarını kaybetmesi gerekir.
Ebeveynlerin çocuklarına doğru olanı gösterme sorumluluğu ile çocuğun özgüvenini kırmadan özgürlük sağlama niyeti bir denge içinde olmalıdır.